Ikzelf heb mijn koning gezalfd, op de Sion, mijn heilige berg.
Mijn koning
Psalm 2 is de psalm van het woeden van de volken en het rumoer van de naties. Dat spreekt altijd weer tot de verbeelding, want steeds opnieuw zien we in deze wereld de onrust van de volken, de strijd, het elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Volk staat op tegen volk, natie tegen natie. En waarom? Waartoe? Het dient nergens toe. Het illustreert alleen maar dat de volken en de naties en de individuen die er deel van uit maken de gezalfde niet kennen, de enige koning. Ze zijn onkundig als het gaat om het karakter van het koninkrijk van God. Want dat is een koninkrijk van vrede en heelheid: geen geweld, maar de Geest. Vol liefde zegt de HEER van dat koninkrijk, en laten we het hem nazeggen: dit is mijn koning!
Heer, wees de koning mijn leven en geef vrede, vrede en heelheid.